„Kiedy niesprawiedliwość staje się prawem, opór staje się obowiązkiem”. Słowa Thomasa Jeffersona brzmią słusznie. Problem polega jednak na tym, że za niesprawiedliwość każdy z nas może uznać co innego. Gdzie zatem przebiega granica między prawem a anarchią?

Współczesna sztuka coraz mniej przypomina pole wolnej twórczości, a coraz bardziej ideologiczne widowisko finansowane z publicznych pieniędzy rozdarte między rynkiem, który wciąż chce emocji i jakości, a instytucjami, które zamieniły galerie w narzędzia politycznego przekazu.

Przełom roku zawsze sprzyja podsumowaniom, ale i próbom spojrzenia w przyszłość. Dla kogo rok 2025 okazał się łaskawy, a kto wolałby o nim zapomnieć? Co z niego zapamiętamy? Wreszcie – co przyniesie nam jego następca?

Lumpex 75, jedna z bardziej znanych polskich kapel grających Oi! punka, wypuściła właśnie winylową reedycję swojej przedostatniej płyty „Sen wariata” i drugi materiał będący studyjnym powrotem do najstarszych utworów zespołu zatytułowany „30 lat po wojnie”. Oi!, nazywany też „street punkiem”, to gatunek od czasu do czasu przeżywający renesans i mający wciąż grono oddanych fanów. Związany od zawsze z klasą robotniczą stanowi wdzięczny, a wciąż mało opisany temat dla związkowego tygodnika.

Krytyk filmowy ze mnie żaden, ale od czego jest silna wola? Przełamuję zatem wrodzoną skromność i zachwalam Państwu film kryminalny „Żywy czy martwy”. Nie dlatego, że to film amerykański, z tych fajnych fajny, trzeci już w serii „Na noże”. Dekoracje bogate, aktorstwo z najwyższej półki, przemyślna, wielopiętrowa intryga i co nieco pastiszu, chyba niezbędnego we współczesnych ekranizacjach „starego, dobrego kryminału”, aby nie trąciły myszką. Umówmy się – filmy bardzo dobre powstają, co jednak w tym filmie frapuje, to Pan Bóg.

Z perspektywy minionego półrocza z niemałym rozbawieniem wspomina się reakcje na wiadomość, że kandydatem w wyborach prezydenckich 2025 r. popieranym przez Prawo i Sprawiedliwość będzie jakiś Karol Nawrocki.

Co przyniesie nowy rok? Z pewnością jak zawsze nas zaskoczy, bo zdarzeń losowych ani klęsk żywiołowych nie potrafimy przewidzieć. Ale to, co szykujemy sobie sami, w wielu przypadkach nie napawa optymizmem.

Przeklinany przez konserwatystów duch czasu obszedł się z Januszem Dobroszem wyjątkowo surowo. Po latach ustawił go w roli nobliwego ex-polityka – człowieka niedzisiejszego w możliwie najpełniejszym sensie tego słowa. Poskąpił mu nawet funkcji medialnej wizytówki własnej familii, powierzając ją jego córce, Justynie. Nie rozgrywa się tu jednak wyłącznie osobisty dramat. Ta zmiana pokoleniowa ma w sobie coś symbolicznego i być może wielu z nas potrafiłoby odnaleźć w niej cząstkę własnej historii.

Polska prawica po 2023 roku żyje w stanie permanentnego napięcia – między niewyznanymi błędami PiS, gniewem rozczarowanych wyborców a rosnącą siłą Grzegorza Brauna, który przejmuje rolę radykalnego rzecznika zdradzonych ambicji i lęków, rozrywając dawny układ sił od środka.

Słynny angielski napastnik Gary Lineker po przegranym półfinałowym meczu z Niemcami na mistrzostwach świata w 1990 roku powiedział: „Piłka nożna to taka gra, w której 22 mężczyzn biega za piłką, a na końcu i tak wygrywają Niemcy”. To samo można by powiedzieć o „integracji europejskiej”.

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia zmarł Cezary Miżejewski. Akurat dokładnie w dniu swoich 61. urodzin. Odszedł nagle. Wstał rano, wziął prysznic, poszedł na spacer z psem, wrócił do domu. Poczuł się jakiś zmęczony, więc położył się znowu. Na chwilę oczywiście. Bliscy słyszeli jak pochrapywał. Ale już się nie obudził. I takie to życie jest. Czasem twarde jak skała. A czasem szokująco kruche.

Polska ma okazję stać się jednym z kluczowych państw Europy. Amerykanie proponują nam to niemal wprost, Brytyjczycy mówią całkiem otwarcie. Przeszkodą pozostaje polski premier, który nie jest zdolny do prowadzenia ambitnej i samodzielnej polityki.

Rok 2025 przyniósł brutalną weryfikację politycznych ambicji, medialnych mitów i sondażowych pewników, pokazując, kto naprawdę zyskał trwały wpływ, a kto przegrał mimo pozorów sukcesu.

Nowy rok zaczynamy wyjątkową rozmową z braćmi Golec, ale najnowszy numer „Tygodnika Solidarność” (nr 01/2026) to również analiza politycznych zawirowań minionego roku, a przede wszystkim spojrzenie w przyszłość, która stawia przed pracownikami i obywatelami nowe wyzwania. W numerze m.in. o wielkim zwycięstwie górników z kopalni „Silesia”.

Protest, demonstracja, manifestacja, pikieta – konia z rzędem temu, kto policzy, ile razy te określenia przewijały się w „Tygodniku Solidarność” na przestrzeni ostatnich 12 miesięcy.

Dnia 22 grudnia, tuż przed Wigilią, górnicy z PG „Silesia” zdecydowali się nie wyjechać po zmianie na powierzchnię i tym samym rozpocząć akcję protestacyjną. To nie był gest „dla kamer”, tylko krzyk ludzi, którym ktoś właśnie powiedział: będą zwolnienia, a osłony was nie obejmą. Zapowiedziano zwolnienia grupowe sięgające setek etatów, a pracowników „Silesii” próbowano wyłączyć z osłon, które państwo chce dać innym górnikom. Zostawiono ich z prostym komunikatem: „to nie nasza sprawa”.

Im mocniej Niemcy prą do projektowania porządku międzynarodowego po zakończeniu wojny na Ukrainie, tym późniejsze zawarcie pokoju leży w interesie Polski. Dopóki żołnierze walczą, dopóty nasz kraj ma kluczowe znaczenie geopolityczne. Wojna daje nam czas, by przygotować się do nowego układu sił.

Czy gdyby Rosja naprawdę zaatakowała Polskę (czego nie sposób być pewnym, ale w równym stopniu nie można wykluczyć), tocząca się na naszym terytorium wojna przypominałaby tę obecną, ukraińską?

Pod pozorem troski o psychikę, ekologię i wspólne dobro samorządy fundują mieszkańcom kosztowne „prezenty”, które częściej służą ideologicznej modzie i cudzym interesom niż realnym potrzebom miast i gmin.

Warto przypominać, kim naprawdę był Feliks Dzierżyński i jemu podobni, obnażać kłamstwa o ich rzekomym patriotyzmie i dążyć do ostatecznego zerwania III RP z komunistycznym dziedzictwem.