Rewizjonizm historii II wojny światowej jaki nasila się w ostatnim czasie skutkuje kampanią oskarżeń wobec Polski i Polaków nie tylko o wywołanie II wojny światowej, ale wręcz o współudział w zbrodniach Holocaustu. Równocześnie pomniejszane są lub negowane ofiary poniesione przez Naród Polski z powodu okupacji niemieckiej i sowieckiej w latach 1939-1945 oraz ich późniejszych skutków.
Stanowczo się temu sprzeciwiamy.

To, między innymi, od lat nagminnie używanie w mediach zachodnich takich określeń jak: „polskie obozy zagłady”, czy ”polskie obozy koncentracyjne” skłoniło przed laty byłych więźniów KL Auschwitz i ich rodziny do powołania Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich. Jego celem jest zachowanie pamięci o ofiarach i przekazywanie rzetelnej wiedzy o polskiej martyrologii w KL Auschwitz kolejnym generacjom jako uniwersalne ostrzeżenie przed totalitaryzmami.

Na wniosek CHSRO, 14 czerwca - dzień pierwszego transportu z więzienia w Tarnowie do KL Auschwitz 728 polskich więźniów politycznych - Sejm RP ustanowił w 2006 rok Dniem Pamięci Ofiar Niemieckich Nazistowskich Obozów Koncentracyjnych i Obozów Zagłady.
Szacuje się, że KL Auschwitz pochłonął co najmniej 1,1 miliona osób: około 960 tysięcy Żydów obywateli państw europejskich (w tym około 300 tysięcy obywateli II Rzeczypospolitej), około 75 tysięcy Polaków ze 150 tysięcy deportowanych, 21 tysięcy Romów, 15 tysięcy jeńców radzieckich oraz 10-15 tysięcy więźniów innych narodowości.

Przez pierwsze dwa lata do obozu trafiali głównie Polacy, przede wszystkim zaangażowani w ruchu oporu, w tym inteligencja, młodzież i harcerze. Wysyłani byli do obozu także za pomoc Żydom, albo w wyniku łapanek ulicznych, powszechnie stosowanej przez Niemców formy terroru w ramach tzw. odpowiedzialności zbiorowej. Od połowy 1942 roku, w rezultacie ustaleń najwyższych funkcjonariuszy aparatu III Rzeszy podczas konferencji w Wannsee, Auschwitz stał się miejscem tzw. „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej" („Endlösung der Judenfrage”).

Były niemiecki obóz KL Auschwitz stanowi do dziś największą znaną na świecie nekropolię z okresu II wojny światowej! Jako sygnatariusze deklaracji chcemy podjąć wszechstronne działania w celu popularyzowania obiektywnej wiedzy o historii KL Auschwitz, o polskiej martyrologii w okresie II wojny światowej oraz upowszechniać, zwłaszcza poza Polską, informacje o rocznicowych obchodach 14 czerwca.

Dla zapewnienia odpowiedniej rangi tegorocznym obchodom rocznicowym, co będzie spełnieniem oczekiwań rodzin ofiar w związku ze zbliżającą się 80. rocznicą pierwszego transportu polskich więźniów politycznychdo KL Auschwitz, postulujemy:

–    zmianę nazwy obchodów 14 czerwca na NARODOWY DZIEŃ PAMIĘCI POLSKICH OFIAR NIEMIECKICH OBOZÓW KONCENTRACYJNYCH,  celem jednoznacznego wskazania sprawców i ofiar,
–    udział w obchodach najwyższych władz państwowych oraz należytą ich oprawę (flagi na drzewcach, hymn polski, kompania honorowa WP, apel pamięci) zgodnie z rangą i charakterem święta narodowego,
–    umożliwienie, zgodnie z wolą byłych więźniów, sprawowania tradycyjnej mszy świętej lub modlitwy ekumenicznej pod Blokiem 11,
–    zapewnienie w dniu 14 czerwca właściwych warunków do uczestnictwa i zwiedzania obiektów Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu  (np. poprzez ograniczenie lub wstrzymanie ruchu wycieczek  odwiedzających Muzeum).

Postulujemy, aby Dyrekcja Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau umożliwiła byłym więźniom i ich krewnym oraz osobom zgłoszonym przez organizacje zajmujące się kultywowanie pamięci o KL Auschwitz, posiadanie stałych kart wstępu.

Oczekujemy na niezwłoczne podjęcie rozmów na temat powyższych postulatów jak i wypracowania stałej formuły wzajemnych kontaktów w przyszłości.
 

 

Deklaracja ta została wysłana do Kancelarii Prezydenta oraz do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.