Do tej pory obozowi rządzącemu udawało się tuszować większe czy mniejsze potknięcia, bazując na lęku swojego elektoratu przed powrotem do władzy bloku lewicowo-liberalnego, ponadto w ostatniej kampanii wyborczej Zjednoczona Prawica mogła konsumować efekty prowadzonej w pierwszej kadencji polityki prospołecznej, jak chociażby program 500+, obniżenie wieku emerytalnego czy wzrost płacy minimalnej, co w konsekwencji zapewniło jej co prawda zwycięstwo, ale jego skala przez wielu oceniana była jako niesatysfakcjonująca. Wydawało się, że niższy od spodziewanego wynik wyborczy będzie swoistym światłem ostrzegawczym i pozwoli na skorygowanie błędów przeszłości. Niestety zamiast korekty i wyciągania wniosków od samego początku Zjednoczona Prawica serwuje swoim wyborcom prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Odejście od polityki prospołecznej i zrażanie do siebie kolejnych grup społecznych stało się niejako symbolem drugiej kadencji obozu rządzącego, przykrywając wiele niewątpliwie dobrych inicjatyw, jak chociażby zasługujące co do zasady na uznanie działania w obliczu pandemii. W szczególności niezrozumiała wydaje się polityka rządu w kwestii działań resortu pracy, prowadzenia dialogu społecznego czy w kwestii transformacji energetycznej, co z kolei wywołuje zaniepokojenie i niezadowolenie NSZZ „Solidarność”, dla której powyższe kwestie mają kluczowe znaczenie. Przewodniczący NSZZ „Solidarność” Piotr Duda w wywiadzie z Mateuszem Kosińskim w najnowszym wydaniu „TS” nie pozostawia wątpliwości. Liczenie przez rząd na to, że Solidarność dla dobra sprawy nie zdobędzie się na konfrontację, to ślepa uliczka. Jeszcze ostrzejszy w wymowie jest list przewodniczącego „S” do premiera Mateusza Morawieckiego w sprawie próby narzucenia nieakceptowanych rozwiązań dotyczących sektora energetycznego i płynące z niego wprost ostrzeżenie, że Solidarność nie zawaha się podjąć zdecydowanych działań, jeśli będzie to konieczne.