Aby lepiej zrozumieć ich działania, powinniśmy obserwować rosyjskich przywódców i obywateli jako kontynuację wysiłków na przestrzeni wieków. W takim holistycznym obrazie rosyjska historia jawi się jako nieprzerwane pasmo brutalnych działań. Rosja to imperium zbudowane przez silną władzę centralną Moskwy, która skolonizowała ogromne obszary Eurazji. Petersburg jest przedłużeniem Moskwy ze statusem na równi ze stolicą, podczas gdy reszta imperium to kolonie.
 
Podczas obecnego brutalnego rosyjskiego ataku na Ukrainę doświadczamy wysiłków łagodzenia opisów ich barbarzyństwa. Zamiast brutalnej agresji i ludobójstwa, niektórzy już akceptują rosyjskie warunki, nazywając ich agresywny atak na Ukrainę i światowy pokój jako operację specjalną, pokojową interwencję lub denazyfikację. Jeśli przyjmiemy tę politykę teraz, kiedy ciała ofiar wciąż znajdują się na ulicach ukraińskich miast, wyobraźmy sobie, o ile bardziej zawikłany i niejasny obraz będzie nam się jawił za pięć, dziesięć lat. Opisując ich działanie, często zaczynamy od zastrzeżenia, że nie wszyscy Rosjanie są wspólnikami zbrodni. Nazywamy to wojną Putina tak, jakby jedna osoba dzierżyła miecz zniszczenia. Jednym tchem dodajemy rosyjskie osiągnięcia kulturalne w muzyce i literaturze, aby złagodzić horror masowych mordów. Zamiast gwałciciela z kałachem w ręku, Rosjanie chcą, żebyśmy widzieli primabalerinę we wdzięcznej pozie.
 
Rosyjska Wyspa Kanibali, położona 550 km od Tomska na Syberii, jest jednym z wielu przykładów systemowego kanibalizmu popełnianego przez rząd rosyjski. W ciągu trzech miesięcy 1933 roku z 6700 wysłanych na Wyspę Nazino na rzece Ob przeżyło 2200, a tylko 300 było zdolnych do pracy. (https://www.rferl.org/a/cannibal-island-in-1933-nearly-5-000-died-in-one-of-stalin-s-most-horrific-labor-camps/29341167.html). Rosjanie systematycznie dostarczali na wyspę ludzi, którzy mieli tylko siebie jako żywność. Wyspa Kanibali to tylko jeden z niezliczonych obozów koncentracyjnych, obozów pracy i gułagów, w których więźniowie byli zmuszani do kanibalizmu, aby przeżyć.
 
W niedawnej książce o kanibalizmie z 2021 r., Jak służyć człowiekowi: o kanibalizmie, seksie, poświęceniu i naturze jedzenia, Gary Allen opisuje horror jedzenia ludzkiego mięsa w różnych kulturach przez wieki. Allen opisuje przypadki z Ameryki, Australii, Europy i Azji. Co zaskakujące, przytacza tylko jeden przykład kanibalizmu w Rosji. Miliony zginęły podczas Hołodomoru, planowanego głodu na zachodzie Rosji w latach 30-tych XX wieku. Allen opisuje Ukraińca, który jadł ludzkie mięso podczas Hołodomoru. Innym przykładem rosyjskiego kanibala w książce jest opisany przez jednego z niemieckich oficerów więzień niemieckiego obozu koncentracyjnego. Opisy te nijak się mają do systematycznego kanibalizmu, który występował w Rosji przez dziesięciolecia.

Ukraina jako kraj ma dopiero 30 lat. Przypisywanie wszelkich przestępstw lub wykroczeń Ukrainie przed jej powstaniem jest jawną manipulacją. Jednak większość dokonań przypisywanych temu terytorium przed uzyskaniem przez Ukrainę niepodległości jest klasyfikowana jako dokonania rosyjskie, podczas gdy większość okrucieństw jako zbrodnie ukraińskie.

Inne przykłady rosyjskiej polityki masowych mordów miały miejsce na terytorium Rosji, które Rosja zdobyła po ostatecznym rozbiorze Polski w 1795 roku. Rosjanie zabili wtedy około 40% ludności bez pomocy karabinów maszynowych, bomb kasetowych, rakiet i broni chemicznej. W czasie II wojny światowej Polska straciła 25% ludności. Dziś na Ukrainie Rosjanie nie mogli pobić armii ukraińskiej i zająć kraju, ale zabijają jak najwięcej cywilów, używając artylerii i bombardowań lotniczych. Pozbawiają miasta bez jedzenia i wody. Kolejki rosyjskich sołdatów na Białorusi ustawiają się w kolejkach na poczcie, żeby wysyłać swoim rodzinom przedmioty zrabowane w Ukrainie. 

Zamiast być nieustannie zaskakiwanymi rosyjskimi okrucieństwami, musimy przedstawić dokładny obraz ich nieustających okrucieństw i lekceważenia ludzkiego życia na przestrzeni wieków, bez jakiejkolwiek manipulacji, która zmiękczałaby obraz faktyczny. Tylko z jasnym i precyzyjnym spojrzeniem na ich działania będziemy w stanie zaplanować jakieś środki zaradcze. Biorąc pod uwagę ich historię, musimy systematycznie dokumentować i opisywać rosyjski atak na Ukrainę. Jeśli kompetentne komisje zagraniczne nie będą mogły przeprowadzić gruntownego śledztwa w Rosji, powinniśmy odizolować ten kraj od globalnej społeczności, do czasu, kiedy świat nie pozna prawdziwej natury zagrożenia, jakie stanowią.