- Żadnych eksperymentów - zresztą po co? Gospodarka kwitnie, słońce świeci, a kontrkandydant Mirtin Schulz to jakiś głupi żart. Gdy świat rozpada się na naszych oczach, Angela Merkel buja się kolejką linową gdzieś w Alpach, podczas gdy jej kontrkandydat z Würselen odwiedza w Eckernförde jakąś fabrykę. Zdjęcia jego słynnych okularów i brody spod wielkiego plastikowego czepka obiegły świat. Widać, że walczy. Ale przede wszystkim z sobą samym. »Będę kanclerzem« - oznajmił w tych dniach w telewizji. Ale w którym roku? - tego nie uściślił. Tymczasem wyboru już dokonano, Niemcy już się zdecydowali: "Augen zu, CDU!" (zamknąć oczy i za CDU)

I to pomimo, że ani z Erdoganem, ani w kwestii imigrantów, ani w sprawie Grecji - nic, ale to absolutnie nic nie zostało tak naprawdę załatwione. Już nie mówiąc o sprawach wewnątrzniemieckich, przede wszystkim w kwestiach dotyczących przyszłości, takich jak robotyzacja i jej wpływ na rynek pracy, jak pojazdy elektryczne, digitalizacja - wszystko to odłożone zostało ad kalendas graecas. Minione dwanaście lat rządów Merkel to czas zmarnowany. Naród się odpolitycznił. Mamuśka Merkel jakoś nam to załatwi - takie są nastroje tym w kraju.

- pisze Hans-Hermann Tiedje w niemieckojęzycznym szwajcarskim dzienniku Neue Zürcher Zeitung

A tymczasem tożsamość około 50 tys. ludzi, którzy podali się fałszywie za uchodźców, do tej pory nie jest znana. I właśnie z rąk wielu z tych ludzi grozi rzeczywiście zamach na demokrację, przede wszystkim jednak na samych obywateli. Setki z owych przybyszy to ludzie skrajnie niebezpieczni. Ale kim oni dokładnie są, o kogo tutaj chodzi? Z brakiem odpowiedzi na takie pytania, Niemcy dziwnie łatwo się oswoili. Odpowiedzi po prostu nie ma, a jeśli jakieś się pojawiają, to co najwyżej tego rodzaju: »Nie powiem na ten temat nic więcej, bo mogłoby to wywołać zaniepokojenie w społeczeństwie" - by zacytować ministra spraw wewnętrznych Thomasa de Maizièra.

Kuriozalna rzeczywistość: Kto dziś chce przybyć do Niemiec, ten nie potrzebuje żadnych papierów, ale bez papierów nie może być wydalony. Ale o nowym prawie azylowym nawet się nie wspomina, choć większość społeczeństwa się tego domaga."

- pisze szwajcarski dziennikarz

Angela Merkel, dziś 63-letnia, w momencie przemian ustrojowych, w roku 1989, była osobą 35-letnią. Pracowała w centralnym instytucie fizyko-chemicznym Akademii Nauk NRD w Berlinie Wschodnim. Nie była członkiem SED, nie miała też nic wspólnego ze Stasi. Była sobie "tylko" sekretarzem w dziale propagandy i agitacji FDJ (Wolnej Młodzieży Niemieckiej). A jak wiadomo chodzi tu o jedyny akceptowany w NRD związek młodzieży i była to organizacja na wskroś komunistyczna.

Co tam robiła? Podobno była »odpowiedzialna za sprawy kultury" - tak przynajmniej opowiadała kiedyś tam po latach. Załatwiała jakoby bilety teatralne i organizowała spotkania literackie. Autorzy jej biografii - Günther Lachmann i Ralf Georg Reuth twierdzą jednak co innego. Twierdzą, że była właśnie owym sekretarzem od spraw agitacji i propagandy. Merkel temu zaprzecza. Jeśli to jednak prawda, to znaczy, że oddziaływała na młodzież w duchu zgodnym z ideologią państwa NRD, a więc uznającego RFN za głównego wroga klasowego, kapitalizm za ideologię wyzysku, zaś NRD za kraj miłujący pokój, postępowy i zwrócony ku przyszłośc.

- pyta Tiedje

Świadkowie tamtych czasów przypominają sobie jednak, że pokładała wielkie nadzieje w Gorbaczowie. Samo zaś państwo NRD postrzegała prawdopodobnie jako bezalternatywne. Płynęła po prostu z nurtem czasu. Mimikra? Ukryta opozycjonistka? Nic z tych rzeczy. W jej otoczenia nikt niczego podobnego nie zauważył. Nie ma na to żadnych świadectw, dosłownie nic, najmniejszego nawet świstka papieru. Kiedy zatem zdystansowała się od NRD? Żadnego oświadczenia w tej sprawie do dzisiaj nie złożyła. W momencie upadku NRD Angela Merkel sama pewnie najbardziej była zaskoczona tym, jak bardzo zawsze była przeciwko.

Dla porównania Viktor Orban, węgierski premier - tak bardzo przez panią Merkel krytykowany i poddawany naciskom w związku z polityką migracyjną w Europie. Orban w czasach schyłku bloku wschodniego był przewodniczącym węgierskiej organizacji młodzieżowej podległej komunistycznej Węgierskiej Partii Pracy. W 1988 wygłosił jednak przemówienie - i była to prawdziwa sensacja - w którym zażądał od ZSRR natychmiastowego wycofania wojsk z terytorium Węgier.

- wskazuje dziennikarz

Pro bono, contra malum. Kampania Merkel a.d. 2017. Jej hasło brzmi: »Dla Niemiec, w których chcielibyśmy dobrze i chętnie żyć«. Czy ktoś ma coś przeciw? A to, że na przykład w kwestii uchodźców kraj się rozpadł na dwa obozy (dwie trzecie przeciwko, jedna trzecia za) można beztrosko pominąć, przynajmniej tak długo aż jakiś następny przybyły i niezarejestrowany islamista dokona kolejnego zamachu terrorystycznego.

Kto zaś przypomni o tej przykrej możliwości, ten zakłóca błogi mir społeczny - ucieleśniony w osobie pani kanclerz Merkel - i spycha się tym samym na margines. Bowiem wszystkie najważniejsze media i cały "juste milieu" w tym kraju znajdują się dokładnie na tej samej linii ideologicznej i politycznej, co ona sama.

- czytamy w szwajcarskim dzienniku

W ciągu swego dwunastoletniego sprawowania władzy zaniedbała wiele kwestii, które zapewniłyby niemieckiej gospodarce dobre perspektywy na przyszłość. Nie jest z niej bowiem ani Thatcher, ani Schröder, ani Kohl. Filozofia jej rządów jest bardzo prosta. Nie przyświeca jej żadna wielka idea. Ona takowej po prostu nie ma. Europa, zjednoczenie Niemiec, gospodarka rynkowa - to wszystko zostało już załatwione zanim przyszła. Wie przy tym, że ludzie szybko zapominają jej błędy i zaniedbania - i dobrze jej się na tym jedzie.

Tyle, że odpowiedzialne, zorientowane na przyszłość przywództwo powinno jednak wyglądać inaczej. Chciałoby się na przykład wiedzieć, jak pani kanclerz zamierza rozwiązać temat migracji? Miliony ludzi w Afryce przymierza się właśnie do tego, by ruszyć do Europy, w szczególności do tej niemieckiej ziemi obiecanej, która od czasu jej słynnych selfie z uchodźcami stała się głównym celem ludzi szukających schronienia, ale i oszustów azylowych, dla prawdziwych i fałszywych imigrantów i innych intruzów.

Cóż za paradoks: Merkel chce zwalczać obecnie szkody, które sama w roku 2015 Niemcom wyrządziła. »Sytuacja z roku 2015 nie ma prawa się powtórzyć« - oświadczyła nie dalej jak dzisiaj. To jest mniej więcej tak, jak gdyby szef działu technicznego przy VW oświadczył, iż »owe matactwa przy pomiarach spalin w dieslach nie mogą się już więcej powtórzyć«. Cóż, kiedy ci Niemcy, którzy zaczynają już w swoją panią kanclerz nieco powątpiewać, słuchają czegoś takiego bardzo chętnie.

-wskazuje Tiedje
Metoda Angeli Merkel jest jasna jak słońce i prosta jak drut: Wszystkie błędy i zaniedbania zamiatać pod dywan, wszystkim zapewnić dobry nastrój, rozsiewać w koło poczucie zadowolenia, rozdzielać środki uspokajające i móc liczyć na to, że jej kontrkandydat, Martin Schulz, sam się zaorze. Z pewnością też wyjdzie zwycięsko z debaty telewizyjnej na początku września - właśnie dlatego, że Schulz nie stanowi żadnej alternatywy. Ludzie domagają się szeryfa, niech i będzie czerwony, ale niech oczyści to państwo, wyrzuci kryminalistów, stanie na straży porządku. Ale takiego państwa Schulz przecież sam nie chce, zamiast tego wygłasza kazania na temat rozdzielenia imigrantów na całą Europę. Nic tylko kiwać głową! Tam gdzie społeczeństwo domaga się ochrony, na przykład w formie rejestru imigrantów, stworzenia central rekrutacyjnych w Północnej Afryce, tam Schulz - jako ta twarz brukselskiej Europy - apeluje wciąż o sprawiedliwość.

A co będzie po 24 września? Można bez ryzyka prognozować, że "No-Bail-Out" przekształci się w uwspólnienie europejskich długów z Niemcami jako patronem owych długów - oczywiście wszystko dla dobra społeczeństw i wszystko opakowane w słowa z waty. Rozwiązywanie problemów przez malowanie fasad - to jest sama istota merkelizmu, systemu, którego jej własna partia z pięścią zaciśniętą w kieszeni wciąż podtrzymuje - aby tylko pozostać przy korycie.

Żródło: Neue Zürcher Zeitung

tłumaczył Marian Panic