youtube

      Mam wrażenie, że współczesnemu, katolickiemu Kościołowi brakuje wyobraźni oraz zwykłej odwagi. W czasach, gdy szybkość przepływu informacji ma fundamentalne i decydujące znaczenie o tym, kto ma wpływ na ludzkie sumienia, nasi Arcypasterze i Magisterium Kościoła pogubili się w ocenach rzeczywistości. Zwlekają z krytyką panoszącego się wszędzie zła. Zła, które już otwarcie i bezczelnie nazywa kłamstwo post-prawdą. Czy nasi Arcypasterze zrezygnowali z walki o ludzkie dusze i sumienia wiernych?
W dawniejszych czasach weryfikacja napływających do Watykanu informacji nie była łatwa i wymagała potwierdzenia.  Podejmowano słuszne decyzje po „odpowiednio słusznym namyśle”. To niecierpliwi świeccy władcy popełniali błędy, gdyż nie mieli odpowiednich instrumentów do weryfikacji docierających do nich informacji. Święty Kościół – ten oczekujący i powściągliwy, potrafił lepiej oceniać fakty. Dzisiaj to się nie uda! Wszechobecny globalny przepływ informacji pozwala na to, by docierała ona w tym samym czasie do każdego człowieka, który dysponuje odpowiednim elektronicznym komunikatorem. Wielu z nas potrafi już samemu właściwie zrozumieć i ocenić te informacje. Brak podejmowania szybkich decyzji przez hierarchów Kościoła skutkuje tym, że źli ludzie lepiej wykorzystują zmarnowany przez Nich czas. Zostajemy postawieni przed faktami, które pozbawione wartości już dawno się dokonały.  Oczekująca słuszna racja i naturalne dobro przegrywa z szybkim i bezwzględnym złem. Mijają tygodnie, a nawet lata wyczekiwania, nikt z Arcypasterzy nie ocenia i nie podejmuje decyzji. Straty mogą być zbyt duże, by móc potem odzyskać „utracone pozycje”. Wojna o ludzkie sumienia wchodzi w decydujący moment!
Chrześcijańskie miłosierdzie nakazuje nam przebaczać, a nawet pokornie nadstawiać drugi policzek. Zadaję w tym momencie proste pytanie: czy każde ludzkie działanie wynikające z chęci pomocy bliźniemu jest czynem rzeczywiście miłosiernym? Nie można przecież mylić miłosierdzia z bezmyślną pomocą lub litością. Definicja chrześcijańskiego miłosierdzia znacząco różni się od definicji czysto materialnej dobroczynności. Gdy popełnimy błąd wynikający z niewłaściwego rozeznania działania to wykreujemy powszechny chaos pojęciowy. Zdezorientowani, popadniemy w acedię i doprowadzimy do tego, że zwycięży post-prawda czyli kłamstwo.
Przepraszam, że piszę to ja - szeregowy członek ludzi wierzących w Chrystusa wedle obrządku rzymsko-katolickiego. Przepraszam, że śmiem wyrażać swoje opinie w stosunku do hierarchów naszego Świętego Kościoła. Mam nadzieje, że nie bluźnię i że piszę prawdę. Przynajmniej mam taką intencję. Jak mawiał niedawno zmarły filozof Bogusław Wolniewicz „my wolimy szpetne prawdy niż piękne kłamstwa”. Dążenie do poznania prawdy to niezaprzeczalnie najważniejsza dewiza zarówno racjonalisty jak i chrześcijanina. Za taką właśnie osobę chciałbym być postrzegany.
 
*) Lewak (def. autor) – to niespełniony, niedojrzały lub wręcz infantylny w swych lewicujących poglądach antykatolicki warchoł i watażka. Bardzo często jest to osoba o poglądach postmodernistycznych.