Wszystko wiemy?

Przywykliśmy. Uważamy, że dary Boga nam się należą. A często, niestety, nie mamy też chęci zgłębiać ich prawdziwej treści. Do tego potrzeba byłoby poczytać dokumenty, może i opracowania, pozastanawiać się na nimi. W publicznych dyskusjach wszyscy jesteśmy specjalistami od medycyny, polityki, ekonomii, ale i teologii. Co drugi dyskutant „wie lepiej” niż sam Papież lub całe watykańskie dykasterie, jak to „naprawdę jest” i/lub jak powinno być z rozumieniem teologicznych prawd. A zresztą, po co komu teologia? Wiele na temat Boga i Jego darów wie się „samo przez się”.

Otóż, nic o Bogu nie wiemy. No, prawie nic, poza tym, co sam zechciał  nam powiedzieć, objawić w swoim słowie i swoim działaniem, i poza tym, co z pomocą Ducha Świętego z ciągu dwóch tysięcy lat pokolenia teologów dzień po dniu, rok po roku, przede wszystkim na modlitwie, ale i na drodze analizy mówiły i pisały, a co z pomocą Ducha Świętego dzień po dniu, latami, na modlitwie i na drodze analizy inne grupy teologów weryfikowały.

Bezcenny, powszedni?

Myśląc o chrzcie Chrystusa myślę o Jego pokorze i tożsamości, jednak dziś bardziej zajmuje mnie to, czego sama doświadczyłam i pytanie, na ile z tego korzystam - myślę o moim chrzcie. Ochrzczonych jest nadal jeszcze przytłaczająca większość mieszkańców naszego kraju, jednak czy - poza oklepanymi hasełkami - w ogóle dociera do nas, jaką moc w sobie dzięki temu nosimy? Do mnie często, bardzo często, nie dociera. Dlatego, zamiast strzępić język po próżnicy, myślę, że warto dziś usiąść nie z gadaniną jakiejś Oli, tylko samego Kościoła. A jeśli, z jakichś powodów, myślisz, że swoje wiesz, a opinia Kościoła nie jest interesująca, to oczywiście masz do tego prawo, ale warto uzmysłowić sobie, że ani kanon Pisma Świętego, ani sakramenty, ani ich teologiczna analiza nie wykrystalizowały się w jakiejś ontologicznej próżni, ale z Bożego natchnienia i przy asystencji Ducha Świętego urzeczywistniają się właśnie w Kościele. Innymi słowy bez Kościoła, jako materialnego i/lub intelektualnego narzędzia, by ich nie było.

Chrzest

Poniżej tylko drobna próbka opinii Kościoła na temat tego, co nam się wszystkim „przytrafiło”:

„Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: „Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie” (Katechizm Kościoła Katolickiego pkt. 1213)

„Według św. Pawła Apostoła człowiek wierzący ma przez chrzest udział w śmierci Chrystusa, zostaje z Nim pogrzebany i powstaje z martwych: „My wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć. Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć, zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie” (Rz 6, 3-4).” (KKK 1227)

„Widzialne elementy sakramentalnego obrzędu chrztu oznaczają różne jego skutki. Zanurzenie w wodzie mówi o symbolice śmierci i oczyszczenia, a także o odrodzeniu i odnowieniu. Dwoma najważniejszymi skutkami chrztu są oczyszczenie z grzechów i nowe narodzenie w Duchu Świętym.” (KKK 1262)

„Chrzest odpuszcza wszystkie grzechy, grzech pierworodny i wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech. W tych, którzy zostali odrodzeni, nie pozostaje więc nic, co mogłoby przeszkodzić im w wejściu do Królestwa Bożego, ani grzech Adama, ani grzech osobisty, ani skutki grzechu, wśród których najcięższym jest oddzielenie od Boga.” (KKK 1263)

„Chrzest czyni nas członkami Ciała Chrystusa: „Jesteście nawzajem dla siebie członkami” (Ef 4, 25). Chrzest włącza w Kościół. Ze źródeł chrzcielnych rodzi się jedyny Lud Boży Nowego Przymierza, który przekracza wszystkie naturalne lub ludzkie granice narodów, kultur, ras i płci: „Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało” (1 Kor 12,13).” (KKK 1267)

„Ochrzczony, wszczepiony w Chrystusa przez chrzest, upodabnia się do Niego. Chrzest opieczętowuje chrześcijanina niezatartym duchowym znamieniem (charakterem) jego przynależności do Chrystusa. Znamienia tego nie wymazuje żaden grzech, chociaż z powodu grzechu chrzest może nie przynosić owoców zbawienia. Sakramentu chrztu udziela się jeden raz; nie może on być powtórzony.” (KKK 1272)

"Chrzest jest najpiękniejszym i najwspanialszym darem Boga... Nazywamy go darem, łaską, namaszczeniem, oświeceniem, szatą niezniszczalności, obmyciem odradzającym, pieczęcią i wszystkim, co może być najcenniejsze. Darem - ponieważ jest udzielany tym, którzy nic nie przynoszą; łaską - ponieważ jest dawany nawet tym, którzy zawinili; chrztem - ponieważ grzech zostaje pogrzebany w wodzie; namaszczeniem - ponieważ jest święty i królewski (a królów się namaszcza); oświeceniem - ponieważ jest jaśniejącym światłem; szatą - ponieważ zakrywa nasz wstyd; obmyciem - ponieważ oczyszcza; pieczęcią - ponieważ strzeże nas i jest znakiem panowania Boga” (Św. Grzegorz z Nazjanzu „Orationes”).

Reakcja

Jeśli któraś z tych informacji wywołała w nas reakcję typu: „tak, tak, to powszechnie wiadome”, „było na katechezie” etc., to może jednak warto wrócić i przeczytać jeszcze raz. A potem ewentualnie jeszcze raz. Aż do skutku, aż zatrybi nam w głowie, że to nie jest ani powszednie, ani zwykłe, ani normalne. Że to jest szokująca informacja. Rewolucyjna informacja.

Sądzę, że dobrze zadawać sobie w związku z tym wszystkim pytania. I te najprostsze, i te trudniejsze. Np. czy wiem, kiedy, gdzie i przez kogo byłem/-am ochrzczony/-a? Czy to, że jestem częścią Kościoła coś dla mnie znaczy? Czy dociera do mojej świadomości, że chrzest całkowicie odmienił moją przyszłość? Co wywołuje we mnie informacja, że przyjmując chrzest, przeszedłem/przeszłam przez śmierć i mocą śmierci oraz zmartwychwstania Chrystusa powołany/-a jestem do życia jako nowe stworzenie? Czy zastanawiałem/-am się kiedykolwiek nad stopniem bliskości, która się w ten sposób między mną a Nim wytworzyła? Czy przyszło mi kiedykolwiek do głowy, że poprzez chrzest naznaczony/-a jestem pieczęcią Chrystusa na sobie i cały świat duchowy to widzi? Czy fakt stania się nowym stworzeniem jakoś wpłynął na moje życie: czy myślę, jak nowe stworzenie; czy działam, jak nowe stworzenie; czy wobec czegokolwiek na tym świecie staję w autorytecie Jezusa Chrystusa? Serio. I nie chodzi mi tu akurat o rozważania w horyzoncie moralnym, tylko o sprawy podstawowe, dotyczące fundamentu mojego bytu, mojego istnienia. Jak ja to w ogóle rozumiem?

To nie coś powszedniego

Jeśli nie, to może warto poprosić Boga, by pokazał i opowiedział ci o bliskości, jaka się między wami zrodziła przez chrzest i co z tego wynika? To nie abstrakcyjna lub poetycka forma retoryczna, ani przenośnia. Naprawdę poproś.

Nasz konsumpcyjny kompas wewnętrzny często podpowiada nam, że to, co jest darmowe, jest nic nie warte - jak ulotka rozdawana na ulicy. Tylko że chrzest i płynące z niego skutki - choć zaprasza się tu każdego - nie jest za darmo. Ktoś oddał za to życie i Ktoś zmartwychwstaniem to umożliwił.